و از ميان مردم كسى است كه جان خود را براى طلب خشنودى خدا مىفروشد ، و خدا نسبت به ( اين ) بندگان مهربان است . به روايت اسكافى همه مفسّران گفته‌اند : فرمودهء خداوند متعال : وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ ؛ درباره على ( ع ) فرود آمد كه در شب هجرت در بستر پيغمبر ( ص ) خوابيد . « 1 » از آنچه گذشت به روشنى دروغ فضل بن روزبهان روشن مىشود كه مدّعى است بيشتر مفسّران عقيده دارند كه اين آيه درباره زبير و مقداد فرود آمد ؛ آنگاه كه به فرمان رسول خدا ( ص ) مأمور شدند تا خبيب بن عدى را از چوبه‌اى كه مردم قريش او را به دار آويخته بودند ، پايين آورند . در مكّه خبيب را به دار آويخته بودند و اطراف او را چهل تن از مشركين محاصره كرده بودند . زبير و مقداد با فداكارى و از جان‌گذشتگى توانستند خبيب را از دار پايين بياورند . در اين هنگام آيهء شريفه نازل شد . « 2 » علّامه مظفر نيز ادعاى فضل را كذب محض مىداند و مىگويد : مفسّران حتى سيوطى ، رازى و زمخشرى چنين چيزى نگفته‌اند . در حالى كه رازى همهء ديدگاه‌ها را در تفسير اين آيه آورده و سيوطى همهء روايات را جمع كرده است . در كتاب الاستيعاب ، در شرح حال خبيب آورده : شخصى كه رسول خدا ( ص ) براى پايين آوردن خبيب فرستاد ، عمرو بن اميه ضمرى بود و نامى از زبير و مقداد نمىبرد . « 3 » با توجّه به آنچه گذشت ، به گفتهء ابن تيميه « 4 » كه به انكار فضائل امير المؤمنين على ( ع ) مشهور است ، توجّه نمىشود .

--> ( 1 ) . شرح نهج البلاغه ، 13 / 262 . ( 2 ) . دلائل الصدق ، 2 / 82 . ( 3 ) . همان . ( 4 ) . سيره حلبى ، 2 / 27 .